AVISO

Todos e todas que coñecedes esta páxina sabedes que como administrador da mesma solo estou eu só, o que implica que por vida laboral non poida actualizar durante unha curta tempada. Espero que poidades entender este motivo, que cando se encontra unha persona soa ante un proxecto destas características se complique por momentos. Un saúdo, Brais Martínez. www.braismartinez.es / www.braismartinez.gal

24 abr. 2012

TERESA GALDÓ: 106 ANOS.

© Os Amigos
A telefonista de Camposancos cumpre 106 anos.
Mónica Torres
Tui / La Voz 23 de abril de 2012

Teresa Galdó Rodríguez apaga hoxe 106 velas. Un número de amigos e compañeiros moi superior da residencia Paz e Ben de Tui, na que vive desde hai once anos, e de Camposancos, a súa terra natal levan días organizando a súa festa pero, tanto o programa como a lista de invitados, gárdase con celo para manter o efecto sorpresa.

É a «telefonista da Pasaxe», como a coñecen con orgullo todos os campusinos. A súa lista de contactos a estas alturas ocuparía varios megas nun móbil de última xeración, pero ela non necesita diso. Extraordinaria oradora, debulla cunha exactitude e unha elocuencia case sobrenatural o devir do último século con nomes, datas e direccións.

A súa fortaleza deixa entrever que sabe máis polo que cala pero o que di, tanto polo fondo como pola forma, salpicado de anécdotas e con obrigadas alusións á época na que no penal de Camposancos convivían ata 5.000 presos, é un impagable documental de autor.

Teresa Galdó, con 106 primaveras goza dunha saúde extraordinaria, tanto física como mental. Fai un par de meses sufriu unha caída pero xa soltou a cadeira de rodas e válese dun andador, «só ata que estea ben de todo e poida volver axudar a estas mozas». Por estas, refírese ás súas compañeiras de 70 e 80 anos, «que non se que pintan aquí porque aínda teñen idade para traballar».

Non perde a misa diaria. «Divos ilumíname moito», explica antes de entrar na capela. Na celebración do mediodía é ela a que de pé, sen lentes, e cunha perfecta retórica recita unha oración á fundadora das Franciscanas Hospitaleiras.

«Nunca tiven ningunha enfermidade», asegura con naturalidade á saída de misa. A psicóloga do centro, Patricia Álvarez, confirma que «é un espírito loitador que axuda aos demais e convéncelles para participar nas actividades, normalmente empuxa as cadeiras de rodas dos demais». As súas afeccións: ler, escribir, as sopas de letras e o teatro.

É unha muller forxada para vivir en dous séculos. Dos primeiros anos do primeiro, explica, «dediqueime sempre aos nenos pero nin ilusión tiña por casarme». «Non sei por que, a miña ilusión eran os nenos, máis que as nenas porque elas eran máis mimosas» recorda.

Pero a súa entrega non se limitaba ao catecismo que impartiu desde os 13 ata os 70 anos. Teresa conseguiu o primeiro balón de fútbol de regulamento que houbo na Guarda. «Os nenos facíanos con papeis e cordeis pero eu convencín os Xesuítas e o Pai Punín tróuxonos o balón de regulamento», confesa.

O do fútbol era vocacional e non se frustrou do todo. «Fun árbitro», di, sen asumir que debeu ademais ser a pioneira en Galicia. Asegura ata que, «de ser home querería ser futbolista, pero dos de antes; non son partidaria de que traian estranxeiros».

Limita a dous as directrices sobre unha excepcional saúde física e emocional, que a sitúa entre as 125 persoas con máis experiencia de España. Da parte física, «porque son médica de min mesma, se o que non podo comer e non o fago aínda que se me caian os ollos». Unha espléndida e elegante figura, que completa unha infinita mirada azul, exhorta. «Iso é o que quero que se destaque».

«Quero falar do cariño, recalcar ben que é a base principal da persoa, porque todos queremos cariño, ata os animais». Imposible cuantificar os nenos cos que compartiu catequeses e campo de fútbol ata hai case catro décadas. «Con todos», contesta, sen dar nomes, por discreción. «O cariño é todo», salienta de novo. Ao preguntarlle que desexará esta tarde ao soprar as velas, tampouco fai concesións: «Poder axudar a todos os meus compañeiros».

PARABÉNS!

No hay comentarios: